Maloya

La Reunion była niezaludnioną wyspą, którą Portugalscy marynarze odkryli w 1507 roku. Na początku głównie była używana przez piratów jako kryjówka, w oczekiwaniu na statki kupieckie, które płynęły przez Ocean Indyjski do Przylądka Dobrej Nadziei. La Reunion był „rajem”: brak niebezpieczeństw ze strony zwierząt oraz chorób, tylko czyste błękitne niebo, woda oraz niezliczone ilości ryb, ptaków i innych zwierząt nadających się jako pożywienie. Od 1665, Francuzi przekształcili ten kawałek raju w swoją kolonię, nadając jej nazwę Ile Bourbon i sprowadzili niewolników z różnych regionów Afryki, którzy pracowali na plantacjach kawy i wanilii.

Kiltir - Destin Maloya

W 1793 roku w czasie Rewolucji Francuskiej, nazwa wyspy otrzymała tą, która obowiązuje do dzisiaj. We wczesnych latach właściciele plantacji, zaczęli uprawiać na swoich polach trzcinę cukrową, a niewolnictwo oficjalnie zniesione w 1848 roku. W międzyczasie na wyspę przybyli robotnicy z Indii, szczególnie z regionu Tamil Nadu (południe Indii), oraz z Chin, którzy specjalizowali się w uprawie trzciny cukrowej. Od 1946 roku La Reunion jest oficjalnie regionem administracyjnym i departamentem Francji o statusie departamentu zamorskiego.

Granmoun Lélé - Namouniman



Wyspa jest zamieszkała obecnie przez ludność kreolską (Kreolami nazywane są osoby o nieokreślonej, mieszanej przynależności „rasowej”), co stanowi niezwykła mieszankę kulturową z Europy, Afryki, Indii i Południowej Azji.



Maloya jest unikalnym głosem tej wyspy, genezą sięgającym XVII wieku, a zatem związanym z okresem niewolnictwa. Bo to właśnie niewolnicy stworzyli właściwy sobie język za pomocą którego mówili o swoim życiu, pełnym ciężkiej pracy, bólu cierpienia i złego traktowania. Maloya to muzyka i taniec, który był niezależną wypowiedzią tego utrudzonego ludu, oraz pierwotnie tajemny rytuał, poprzez który uczestnicy jednoczyli się poprzez taniec i śpiew z bóstwem i duchami przodków. Oficjalne przedstawienie jej jako dziedzictwa kulturowego wyspy La Reunion, dokonało się za przyczyną Komunistycznej Partii Reunion (PCR), we wczesnych latach 50 XX w., która wykorzystywała ją w kampanii uzyskania politycznej autonomii wyspy. Przy jej poparciu zaistniało fonograficznie dwóch bardów tego gatunku Firmina Viry oraz Granmouna Lele. Wraz z upadkiem tej kampanii, maloya przestała być narzędziem politycznym i propagandowym a jej pozycja kulturalnego symbolu wyspy zaczęła się umacniać za przyczyną samych muzyków. Jednakże od tego czasu była postrzegana jako symbol niezależności, niepodległości co nie podobało się oficjalnym władzom, które zabraniały jej publicznego wykonywania, aż do początku lat 80, kiedy to socjalistom udało się przejąć władzę.

Davy Sicard - Maloya Kabosé

Warto wspomnieć o instrumentarium wykorzystywane do wykonywania tego stylu.



Rouleur – duży bęben, na którym się gra oburącz, siedząc na nim okrakiem.







Kayamb - prostokątny instrument działający na zasadzie grzechotki, zrobiony z łodyg trzciny cukrowej i wypełniony ziarnem.









Bobre - jest to rodzaj instrumentu strunowego












Piker - instrument perkusyjny na który składa się kawałek bambusa o długości 50, 60 cm, na którym gra się uderzając drewnianymi pałeczkami.










Trójkąt







Claves – dwie pałeczki drewniane